అన్నీ సిద్ధమయ్యాకే మొదలుపెడదామనుకుంటున్నారా?

మనం చేయాల్సిన పని ఒక్కటే ఉంటుంది. దాని చుట్టూ మనం అల్లుకునే ఆలోచనలు మాత్రం కోకొల్లలుగా ఉంటాయి.
మొదలుపెట్టడానికి అన్నీ అనుకూలించాలి. మనకు పూర్తి clarity రావాలి. తర్వాత ఏమవుతుందో కూడా కొంచెం తెలిసుండాలి. ఇలా అన్నీ సర్దుకునేలోపు, పని చేయకుండానే మనం అలసిపోతాం.

రాత్రి పదకొండు దాటింది. ఇంట్లో అందరూ నిద్రపోయారు. మనం కూడా ఫోన్ పక్కన పెట్టి కళ్లు మూసుకుంటాం.
నిద్ర పట్టదు.
ఎవరికో ఒక మెసేజ్ పంపాలి.
నిజానికి ఆ మెసేజ్ రాయడానికి రెండు నిమిషాలు చాలు. కానీ మనం అరగంట నుంచి దాని గురించి ఆలోచిస్తున్నాం.
‘ఇలా అడిగితే ఏమనుకుంటారు?’
‘మరీ అవసరంలో ఉన్నట్టు కనిపిస్తానా?’
‘ఈ పదం కొంచెం మార్చాలా?’
‘ఒకవేళ reply ఇవ్వకపోతే?’
అక్కడితో ఆగదు. రేపు వాళ్లు ఎదురుపడితే ఎలా మాట్లాడాలి అనే దాకా కథ వెళ్లిపోతుంది.

అవతల వ్యక్తి బహుశా హాయిగా నిద్రపోతూ ఉండొచ్చు. ఇక్కడ మాత్రం వాళ్ల తరఫున మనమే స్పందించి, ఆ స్పందనకు మనమే బాధపడి, ఆ బాధ నుంచి ఎలా బయటపడాలో కూడా మనమే ఆలోచిస్తున్నాం.
విచిత్రం ఏమిటంటే - మన మెసేజ్ ఇంకా వాళ్లకు వెళ్లనే లేదు.
కానీ దాని తర్వాత జరగబోయే కథ మాత్రం చాలా దూరం వెళ్లిపోయింది.

ఇలాంటి రాత్రులు మనకు కొత్త కాదు.
ఒక్కోసారి పంపాల్సింది మెసేజ్ కావచ్చు. ఇంకోసారి ఎప్పటినుంచో అప్లై చేయాలనుకుంటున్న ఉద్యోగం కావచ్చు. ఎవరికైనా ఫోన్ చేయడం కావచ్చు. చెప్పాల్సిన విషయం కావచ్చు. మొదలుపెట్టాల్సిన రచన కావచ్చు.
పని మారుతుంది. మనసులో జరిగే తంతు మాత్రం దాదాపు ఒకటే.
ఒక పని చేయడానికి ముందు అన్ని అవకాశాలనూ పరిశీలిస్తాం. ప్రతి ఇబ్బందినీ ముందే ఊహిస్తాం. ఒక నిర్ణయానికి వచ్చినట్టే వచ్చి, చివర్లో ఒక ‘కానీ...’ కనిపిస్తుంది.
మళ్లీ మొదటికి.
ఇంత జరిగాక అలసిపోవడంలో ఆశ్చర్యం ఏముంది? మనసులో మనం చాలానే చేశాం.
బయట మాత్రం పని అలాగే ఉంది.

అందుకే కొన్ని రోజులు విచిత్రంగా ముగుస్తాయి. రోజంతా తీరిక లేకుండా ఉన్నట్టే అనిపిస్తుంది. కానీ రాత్రి ‘ఏం పూర్తిచేశాం?’ అని చూస్తే చెప్పడానికి పెద్దగా ఏమీ ఉండదు.
పని చేయలేదు.
పనిని రోజంతా మనసులో మోశాం.

ఆలోచించడం అవసరమే. కొన్ని నిర్ణయాలకు సమయం ఇవ్వాలి. తొందరపడి మాట్లాడితే ఇబ్బందులు రావచ్చు. ముందు చూపు లేకుండా మొదలుపెడితే అనుకోని సమస్యలు ఎదురవచ్చు.
కానీ ఒక దశ తర్వాత ఆలోచన మనకు కొత్త సమాచారం ఇవ్వడం ఆపేస్తుంది.
అదే సందేహం కొత్త బట్టలు వేసుకుని మళ్లీ వస్తుంది.
మనం దానికి మరోసారి సమాధానం చెబుతాం.
ఇంకా సిద్ధమవుతున్నాం అనుకుంటాం. నిజానికి మొదలుపెట్టే క్షణాన్ని ఇంకొంచెం దూరం జరుపుతున్నాం.

‘కాస్త ప్రశాంతంగా ఉన్నప్పుడు చేస్తాను.’
‘ముందు విషయం పూర్తిగా అర్థం కావాలి.’
‘ఈసారి మొదలుపెడితే మధ్యలో ఆపకూడదు.’
వినడానికి ఇవన్నీ చాలా సమంజసంగానే ఉంటాయి. ఒక్కోసారి నిజమే కూడా.
కానీ వాటి వెనక చిన్న భయం కూడా దాక్కుని ఉంటుంది.

చేసి చూస్తే మన ఊహలో ఉన్నంత బాగా పని జరగకపోవచ్చు. మనకు తెలియనివి బయటపడొచ్చు. ఎదుటివాళ్లు మనం కోరుకున్నట్లు స్పందించకపోవచ్చు.
అందుకే ప్రయత్నానికి ముందే ఫలితం గురించి కొంచెం హామీ కావాలనిపిస్తుంది.
మొదటి వాక్యం రాయడానికి ముందు మొత్తం రచన బాగుంటుందన్న నమ్మకం కావాలి. ఉద్యోగానికి అప్లై చేసే ముందు మనల్ని తీసుకునే అవకాశం ఉందో లేదో తెలియాలి. చాలా కాలంగా మాట్లాడని స్నేహితుడికి ఫోన్ చేసే ముందు, సంభాషణ మునుపటిలాగే సాగుతుందన్న భరోసా కావాలి.
ఆ భరోసా ఎక్కడి నుంచి వస్తుంది?
రాదు.
కాబట్టి పని మొదలవ్వదు.

కొంతసేపటికి పని మీదున్న అసహనం మన మీదకు తిరుగుతుంది.
‘నేను ఎప్పుడూ ఇంతే.’
ఒక పని వాయిదా పడింది. కానీ తీర్పు మాత్రం మన మొత్తం వ్యక్తిత్వం మీద పడిపోయింది.

ఇంట్లో వస్తువులు చిందరవందరగా ఉన్నాయి అనుకోండి.
సమస్య అంతే.
కానీ వాటిని సర్దాల్సిన మనిషి మాత్రం అప్పటికే ‘నేను ఏ పనీ సరిగ్గా చేయలేను’ అనే చాలా పెద్ద సమస్యతో పోరాడుతున్నాడు.
ఇప్పుడు కారు తాళాలు తీసి వాటి స్థానంలో పెట్టడం కూడా చిన్న పనిలా కనిపించదు. ఎందుకంటే మన మనసులో పని ‘తాళాలు సర్దడం’ కాదు.
‘నా జీవితాన్ని క్రమంలో పెట్టుకోవడం.’
అది కాస్త పెద్ద assignment.

కానీ ఈ రాత్రే ఇల్లంతా సర్దాల్సిన అవసరం లేకపోతే?
కారు తాళాలు వాటి స్థానంలో పెట్టి ఆపేస్తే?
పుస్తకం పూర్తి చేయకుండా రెండు వాక్యాలు మాత్రమే రాస్తే?
పంపాల్సిన మెసేజ్‌ని పదిసార్లు మార్చకుండా, చెప్పాలనుకున్నది సూటిగా రాసి ఒకసారి చదివితే?

ఇంత చిన్నగా మొదలుపెట్టడం మనకు చాలాసార్లు నచ్చదు. సమస్య ఇంత పెద్దగా కనిపిస్తుంటే, ప్రయత్నం కూడా పెద్దగానే ఉండాలనిపిస్తుంది.
కారు తాళాలు ఒక దగ్గర పెట్టడం వల్ల ఏమవుతుంది?
ఇల్లంతా సర్దినట్టు కాదు కదా.
కాదు.
కానీ తాళాలు మాత్రం ఇక వెతకాల్సిన అవసరం లేదు.

ఖాళీ పేజీలో రాసిన మొదటి రెండు వాక్యాలు గొప్పగా ఉండకపోవచ్చు. కానీ వాటిని చూసి మూడో వాక్యం రాయొచ్చు. మొదటి రెండింటినీ తీసేయొచ్చు. అసలు మనం చెప్పాలనుకున్నది వేరేనని కూడా అర్థం కావచ్చు.
ఏదో ఒకటి రాసిన తర్వాత మనకు స్పందించడానికి ఏదో ఉంటుంది.
ఖాళీ పేజీ ముందు మాత్రం ‘బాగా రాయాలి’ అనే కోరిక ఒక్కటే ఉంటుంది.
కోరిక ఎంత బలంగా ఉన్నా దాన్ని edit చేయలేం.
రాసిన చెత్త వాక్యాన్ని మాత్రం చేయొచ్చు.

చేసి చూసినప్పుడు కొన్ని సందేహాలకు జవాబులు దొరుకుతాయి. కొన్ని కొత్త సందేహాలు కూడా వస్తాయి. కానీ కనీసం అవి నిజమైన పనిలోంచి వచ్చిన సందేహాలు.
మన ఊహల్లో మనకు మనమే పెట్టుకున్న పరీక్షలు కావు.

ఒక పని మొదలుపెట్టగానే ఉత్సాహం వచ్చి మిగతా అంతా పూర్తి చేసేస్తామని ఎవరూ హామీ ఇవ్వడం లేదు.
తాళాలు పెట్టాల్సిన చోట పెట్టి ఆపేయొచ్చు.
రెండు వాక్యాలు రాసి laptop మూసేయొచ్చు.
మెసేజ్ పంపిన తర్వాత కూడా సమాధానం గురించి ఆలోచించొచ్చు.
అయినా ఒక తేడా ఉంటుంది.
మొదటి పని జరిగిపోయింది.

ఆ చిన్న ప్రయత్నాన్ని కూడా వెంటనే పెద్ద విజయంగా మార్చాలని పట్టుబడితే మళ్లీ పాత సమస్యే. పది నిమిషాలు చేసిన పని పది నిమిషాల పనిగానే ఉండనివ్వడం కూడా ఒక్కోసారి మంచిదే.
ప్రతి ప్రారంభమూ ఉత్సాహంగా ఉండదు.
కొన్ని చాలా సాధారణంగా ఉంటాయి.
‘సరే... ఇది ఒక్కటి చేద్దాం.’
అంతే.
రోజువారీ జీవితంలో చాలా పనులు ఇలాగే జరుగుతాయి.

అన్ని ఆందోళనలూ పని పూర్తి చేసినంత మాత్రాన పోవు. కొన్ని విషయాలకు సమయం కావాలి. కొన్ని బాధలు ఎవరితోనైనా మాట్లాడితేనే తగ్గుతాయి. కొన్ని విషయాలు అసలు మన చేతుల్లోనే ఉండవు.
కానీ మన చేతిలో ఉన్న చిన్న పని చేయడం వల్ల కనీసం మనం నిలిచిపోయిన చోటు కాస్త మారుతుంది.
మెసేజ్ పంపాక అవతలివారి సమాధానం మన చేతుల్లో ఉండదు. కానీ చెప్పాలనుకున్న మాట చెప్పాం.
రెండు వాక్యాలు రాసినంత మాత్రాన పుస్తకం పూర్తికాదు. కానీ రేపు తెరిచినప్పుడు పేజీ ఖాళీగా ఉండదు.

గడియారం చూస్తే అర్ధరాత్రి దాటుతోంది.
రేపటి పనులు ఇంకా ఉన్నాయి. మనసులో ప్రశ్నలూ ఉన్నాయి.
కుర్చీ మీద బట్టలు కనిపిస్తున్నాయి.
అందులో ఒకటి తీసి మడత పెడతాం.
మిగతావి రేపు.
ఇల్లంతా సర్దేయలేదు.
కానీ ఈ రాత్రి కుర్చీలో కూర్చోవడానికి మాత్రం చోటుంది.