కాగితం సాక్షిగా

పేరు ఏదైనా కావచ్చు... జర్నలింగ్‌ అనొచ్చు, డైరీ రాయడం అనొచ్చు, లేదా మనసులోని అలజడిని కాగితంపై గుమ్మరించడమూ అనుకోవచ్చు. పేరు ఏదైనా ప్రక్రియ ముఖ్యం.

తలపుల సుడిగుండంలో కొట్టుమిట్టాడుతున్న ఆలోచనలను కాసేపు అక్షరాల రూపంలో బయటకు తెచ్చి, వాటిని మనమే ఒకసారి నిశితంగా చూసుకోవడమే దీని అసలు పరమార్థం.

మనసులో ఆలోచనలు తుఫాను వేగంతో కదులుతుంటాయి. ఏదో ఒక చిన్న సంఘటనతో మొదలైన తలపు, రెప్పపాటులో ఇంకో చేదు జ్ఞాపకాన్ని తట్టిలేపుతుంది. దానికి పాత చేదు అనుభవాలు జతవుతాయి. భయాలు, అనుమానాలు, అహం, అసహనం అన్నీ వచ్చి చేరుతాయి.

కాసేపటికి అసలు సమస్య ఏది? దాని చుట్టూ మన ఊహ నిర్మించిన కథ ఎంత? అన్న తేడా పూర్తిగా గల్లంతవుతుంది.

ఇలాంటి సమయంలోనే ‘రాయడం’ మన ఆలోచనల నుంచి మనకు కొద్దిపాటి విరామాన్ని, ఒక చిన్న దూరాన్ని ఇస్తుంది.

మనసులో తిరగాడుతున్నప్పుడు “అంతా తప్పుగానే జరుగుతోంది” అనిపించిన విషయం, అక్షరాల్లో పెట్టిన తర్వాత అంత పెద్దది కాదని అర్థమవుతుంది. “అందరూ నన్ను అపార్థం చేసుకుంటున్నారు” అనే బాధ వెనుక... నిజానికి ఆ ఒక్క వ్యక్తితో జరిగిన ఒకే ఒక్క చిన్న సంఘటన దాగుండొచ్చు.

“నాకు ఈ పనిపై ఆసక్తే లేదు” అనుకున్నప్పుడు, అసలు లోపం ఆ పనిలో కాక మన ఒంట్లోని అలసటలో ఉండొచ్చు. కొన్నిసార్లు ఏదో చెప్పలేని ‘బాధ’ అనుకుంటాం; కానీ రాసుకుంటూ వెళ్తుంటే అది నిరాశో, చిన్నపాటి అవమానమో లేదా ఆశించినది దక్కకపోవడం వల్ల కలిగిన అసంతృప్తో అని తేటతెల్లమవుతుంది.

రాసినంత మాత్రాన సమస్యలు మాయమైపోవు; కాగితం ఏ సమస్యకూ మంత్రదండం కాదు. కానీ, వాటి ఆకారం కొంచెం స్పష్టమవుతుంది. ఏది నిజంగా జరిగింది? ఏది మన అనుమానం? ఏది కేవలం భయం? అన్నది విడివిడిగా తేలిపోతుంది.

జీవితంలో చాలాసార్లు మనకు కావాల్సింది తక్షణ పరిష్కారం కాదు; సమస్యను దాని అసలు రూపంలో చూడగలగడం!

మన ఆలోచనల్లోని విచిత్రం ఏమిటంటే... అవి పరస్పర విరుద్ధంగా ఉంటాయి. “ఎవరేమనుకున్నా నాకు లెక్కలేదు” అనుకుంటూనే, ఆఫీసులో ఎవరో అన్న మాటనో, బంధువుల చురకనో రోజంతా నెమరువేసుకుంటూ ఉంటాం. “ఈ గొడవ ముగిసిపోయింది” అని పైకి చెప్పుకుంటూనే, లోలోపల అదే దృశ్యాన్ని రీప్లే చేసుకుంటాం.

ఇవన్నీ మనసులో ఉన్నప్పుడు కనిపించని ద్వంద్వాలు. కాగితం మీద పెట్టినప్పుడు మాత్రం మన మాటల మధ్య ఉన్న వైరుధ్యాలు మనకే సూటిగా కనిపిస్తాయి.

ఇక్కడ రాయడం అంటే అలంకారాలతో సాహిత్య సృష్టి చేయడం కాదు.

శైలి, వ్యాకరణం, గుండ్రని దస్తూరి... ఇవేవీ అక్కర్లేదు.

“ఈరోజు నాకు ఎందుకో తీవ్రమైన చిరాకుగా ఉంది” అనే ఒక్క వాక్యంతో మొదలుపెట్టవచ్చు. వెంటనే “ఎందుకు?” అని ప్రశ్నించుకోవచ్చు. సమాధానం వెంటనే తట్టకపోయినా ఫర్వాలేదు; “నాకేం అర్థం కావడం లేదు” అని రాయడం కూడా ఒక స్పష్టమైన సమాధానమే!

అంతరంగంలో మెదిలే ప్రతి భావనకూ వెంటనే సరైన పేరు దొరకదు. ఆ పేరును గుర్తించడానికి కాస్త సమయం పడుతుంది. రాయడం మనకు ఆ సమయాన్ని, వ్యవధిని ఇస్తుంది. ఒక భావన వెనుక దాగున్న అసలు మూలాన్ని పట్టుకోవడానికి, మనల్ని లోలోపల దొలిచేస్తున్న అసలు ముల్లును గుర్తించడానికి ఇది దారి చూపుతుంది.

ప్రతిసారీ రాసిన వెంటనే గొప్ప జ్ఞానోదయం జరగాలని లేదు.

పది నిమిషాల రాత తర్వాత కూడా పరిస్థితి యథాతథంగా ఉండొచ్చు. కానీ అప్పటివరకు అస్పష్టంగా, గజిబిజిగా ఉన్న గందరగోళం ఒక క్రమంలోకి వస్తుంది. అంతకుముందు కొండంతగా అనిపించిన పది సమస్యల్లో, నిజంగా శ్రద్ధ పెట్టాల్సింది రెండు మూడింటికేనని అర్థమవుతుంది.

మన ఆలోచనలన్నీ వాస్తవాలు కావు; కానీ మనసులో తిరుగుతున్నంత కాలం అవి నిజాలే అనిపిస్తాయి.

వాటిని కాగితంపై పెట్టి చూసినప్పుడు మాత్రమే తటస్థంగా పరిశీలించగలుగుతాం. కొన్నింటిని తేలిగ్గా వదిలేస్తాం. కొన్నింటిని ప్రశ్నిస్తాం. మరికొన్నింటిపై మన అభిప్రాయాన్ని మార్చుకుంటాం.

అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా... “నన్ను ఇంతకాలం నిశ్శబ్దంగా వేధించింది అసలు ఈ కారణమేనా!” అన్న జీవిత సత్యం మొదటిసారి ఆ కాగితం సాక్షిగా బోధపడుతుంది.

జర్నలింగ్‌ అంటే మన జీవితంలో జరిగిన రోజువారీ ఘటనల చిట్టా రాయడం కాదు; మనసులో చెలరేగుతున్న భావోద్వేగాల సంక్షోభాన్ని కొంచెం స్పష్టంగా చూసుకోవడం!

ఈ ప్రయాణంలో ఎవరితోనూ పోలికలు అవసరం లేదు; వయసు, నేపథ్యం, భాషతో సంబంధం లేకుండా ఎవరైనా నిర్భయంగా మొదలుపెట్టగలిగే సులువైన సాధన ఇది. రోజూ కాసేపు కాగితంతో గడిపే ఈ నిశ్శబ్ద సమయం మనకు మనమే ఇచ్చుకునే అమూల్యమైన బహుమతి.

ప్రపంచంతో మాట్లాడటానికి ఎన్నో మాధ్యమాలు ఉన్న ఈ కాలంలో, మన అంతరంగాన్ని మనం కలుసుకోవడానికి ఈ చిన్న అలవాటు ఎప్పటికీ ఒక భరోసానిచ్చే దీపంలా తోడుంటుంది.