అంగీకరించడం ఓ కళ.,

మన జీవితంలో ప్రతి రోజు ప్రశాంతంగా ఉండదు.

కొన్ని రోజులు మనసు నిశ్చలంగా ఉంటుంది.

కొన్ని రోజులు చిన్న విషయాలకే చిరాకు వస్తుంది.

ఎవరో అలా మాట్లాడారు. ఏదో పని కుదరలేదు. లేదా… ఏ కారణం లేకుండానే మనసు భారంగా అనిపిస్తుంది.

ఇలాంటి క్షణాలను మనం సాధారణంగా గమనించం. వెంటనే ప్రతిస్పందించేస్తాం లేదా ఆ సంవేదనల నుంచి తప్పించుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తాం.

అంగీకారించడమనే కళను సాధన చేయడం అక్కడ నుండే మొదలుకావాలి.

పోరాడకుండా ఉండడం

చిరాకు, అసహనం, కోపం – ఇవి వచ్చాయని మనల్నిమనం తప్పు పట్టుకోవాల్సిన అవసరం లేదు.

వీటిని తొలగించుకోవాలనే తొందర కూడా అవసరం లేదు.

మొదటి అడుగు – గుర్తించడం, గమనించడం.

"ఇప్పుడు నాకు చిరాకు వస్తోంది."

"ఇప్పుడు నేను ఈ పనిని తప్పించుకుంటున్నాను."

అంతే.

ఏ జడ్జ్‌మెంట్‌ లేకుండా.

శరీరం చెప్పేది వినండి

ఆ క్షణంలో కొద్దిసేపు ఆగడం. కూర్చోవడం. మౌనంగా ఉండడం.

తర్వాత మన దృష్టిని శరీరంపై పెట్టడం.

మనసులో ఏమి జరుగుతుందో అర్థం కాకపోవచ్చు. కానీ శరీరం ఎప్పుడూ నిజం చెబుతుంది.

ఛాతీలో బిగుతు.

మెడ, భుజాల్లో టెన్షన్.

శ్వాస తేలికగా రావడం లేదు అన్న భావన.

ఇవన్నీ సమస్యలు కాదు. ఇవి సంకేతాలు మాత్రమే.

అవి ఉన్నాయన్న నిజాన్ని అంగీకరించడం.

శ్వాసతో ఉండడం

తర్వాత శ్వాసతో ఉండడం.

ఉచ్ఛ్వాసం నిశ్వాసం – ఏదీ మార్చాలనుకోకుండా.

క్షణక్షణం జరిగే అనుభూతిని అలా ఉండనివ్వడం. అది అసౌకర్యంగా ఉన్నా సరే.

అక్కడే ఒక ముఖ్యమైన ప్రశ్న వస్తుంది:

"ఈ క్షణాన్ని అంగీకరించకుండా నేను ఎందుకు పోరాడుతున్నాను?"

పోరాటానికి వెనుక ఏదో భయం ఉంటుంది. నొప్పి. అసహాయత. లేదా నియంత్రణ కోల్పోతామన్న భావన.

ఆ భావాన్ని కూడా అంగీకరించవచ్చు.

పట్టువిడుపు

చివరగా, ఇంకొంచెం పట్టువిడుపు.

ఈ పరిస్థితిని ఇప్పుడే మార్చాల్సిన అవసరం లేదని గుర్తుచేసుకోవడం.

ఇది ఇలానే ఉండొచ్చు.

నేను దీనితో ఉండగలను.

అలా అనుకున్న క్షణంలోనే మనసు కాస్త తేలికపడుతుంది.

అంగీకారం = బలహీనత కాదు

ఇది మనల్ని బలహీనులను చేయదు. దీనివల్ల మనం నిష్క్రియంగా మారము.

అసలు విషయం ఏమిటంటే – అంగీకారం మనకు స్పష్టత ఇస్తుంది.

చిరాకు తగ్గినప్పుడు, మనకు కొత్త దృక్కోణం వస్తుంది. సమస్య చిన్నగా కనిపించవచ్చు. లేదా మన స్పందన మారవచ్చు.

పనుల్లో కూడా ఉపయోగపడుతుంది

ఇదే సాధన పనులను వాయిదా వేసే అలవాట్లకూ ఉపయోగపడుతుంది.

"ఈ పనిని చేయడం ఇష్టం లేదు" అన్నదానికన్నా, "ఈ పనితో కలిసి ఏ అనుభూతి వస్తోంది?" అని అడగడం.

ఒత్తిడా?

ఆందోళనా?

విఫలమవుతామన్న భయమా?

ఆ అనుభూతిని అంగీకరించగలిగితే, పని కూడా కొంచెం తేలిక అవుతుంది.

చివరి మాట

అంగీకారం అంటే సరిపెట్టుకోవడం కాదు.

అలాగే వదిలేయడం కూడా కాదు.

ఇది ఉన్నట్టుగా చూసే ధైర్యం.

అక్కడినుంచే నిజమైన శాంతి మరియు గుణాత్మకమైన ఆచరణ రెండూ మొదలవుతాయి.